Przekazy wysyła nadajnik,
który musi być gdzieś wysoko, na przykład na jakiejś wieży.
Tylko Posłańcy mają tam dostęp.
Będziemy najlepsi na zajęciach i zostaniemy Posłańcami.
Możesz zostać Posłańcem szybciej niż ktokolwiek w historii Instytutu.
Pan Bloom? To ja, Reynie Muldoon.
Nie wiem, kim jesteś.
Nie pamięta nawet własnego nazwiska.
-Wykasowali mu pamięć! -Wyczyścili umysł.
-Nazwiska uczniów. -To ranking?
Constance i ja jesteśmy na żółto.
I co teraz będzie z Charliem?
Czyli jeśli nie podreperujemy wyników, wylecimy tak jak on?
Dopilnujemy, byście nie tak nie skończyły.
Albo gorzej.
-Kate i Constance mają problemy. -Nie mogą popełnić żadnych błędów.
Nie możemy pozwolić, by poniosły porażkę.
„Stańcie się tym, kim nie jesteście”.
-Co to znaczy? -Mamy oszukiwać.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TRENTONA LEE STEWARTA
-To nieetyczne. -Wiem.
Jak może nas o to prosić?
Gąbek! Zastanów się nad sytuacją.
George nie jest taki jak my.
Nie potrafi opanować emocji w chwili próby.
Pan Benedykt naprawdę tego oczekuje?
Szpiedzy zawsze tak działają. Taka już jest to profesja.
Jeśli nas złapią, wykasują nam pamięć.
Ale inaczej wyrzucą stąd Kate i Constance i wykasują im pamięć.
Może nie trzeba będzie oszukiwać.
To ten sam dziennik, który wcześniej uzupełniał.
Pewnie są tam kluczowe informacje.
Jeśli do niego zajrzymy, może uda się wypełnić misję.
Ale jak to zrobić?
Mam plan.
„Za Kurtyną: Atak Alfa”.
Wszystko wam niebawem rozpiszę.
Ośmiornica duszona w winie.
Nie widziałam cię rano.
Musiałam wstać rano, by pozbyć się warkoczy.
Przygotowuję nowy wygląd pod pracę pod przykrywką.
Będzie to Demeter.
Skompromitowana gwiazda badmintona, zmagająca się z demonami przeszłości.
Po co mielibyśmy potrzebować właśnie takiej przykrywki?
Nigdy nie wiadomo.
Dlaczego jest skompromitowana?
Nie lubi o tym rozmawiać.
Rhonda by mogła, ale nie ona.
Coś taka ostra?
Wszystko gra?
Nie wiem, od czego zacząć.
Wyczuwam papryczkę Scotch Bonnet.
Bardzo subtelny posmak.
Wszystkie te liście zasłaniają mi widok!
Potrzebuję lepszego punktu.
Przepraszam. Jestem podenerwowany. Jak my wszyscy.
Ja nie.
Najpierw narażam ich życie, a teraz każę im oszukiwać?
-Wiecie, jak się czuję. -Nudności i wyrzuty sumienia.
Gdybym namierzył tych nurków, moglibyśmy się czegoś dowiedzieć.
Muszę przyjrzeć się tej zatoczce z odpowiedniej wysokości.
Wdowi Szczyt. Kilka kilometrów na północ stąd.
To świetny punkt obserwacyjny, ale trudny szlak.
Idealnie. Potrzebujemy odpowiednich narzędzi.
Azymutalny teleskop Dobsona.
Albo czterocalowy refraktor?
Tak! Może to nam pomoże ustalić, co mój brat kombinuje pod wodą.
Ruszajmy!
Przepraszam! Jest pan poszukiwany.
Dlatego się tu ukrywamy.
Jeśli ktoś pana zauważy…
Niech Milligan tam idzie.
W porządku.
A mogę chociaż pomóc z soczewkami, Numer Dwa?
Zauważyłeś, że Numer Dwa nieco się od nas oddaliła?
Wolę pozostawać neutralny w miejscu pracy.
W pełni to szanuję.
-Co on robi? -Zapisuje coś.
Dzień dobry, doktorze Kurtyno.
O proszę. Reynard Muldoon. Muldoon Reynard.
Zauważyłeś, że masz wyważone pod kątem sylab imię i nazwisko?
Dziękuję. Przepraszam, jeśli przeszkadzam.
Zawsze chętnie podejmuję rozmowę. W czym mogę ci pomóc?
Coś nie daje ci spokoju po naszej małej naradzie?
Tak. Sałatka Cezar.
Ciekawy wybór na pierwsze danie, fakt.
Cóż z nią?
Czy przygotowywanie jej przy stole wzbogaca smak?
W posiłku nie chodzi wyłącznie o smak.
Liczy się także prezentacja, kompozycja, wrażenia słuchowe.
Niczym w teatrze.
Mogę to sobie zapisać?
Jasne. Potrzebujesz długopisu? Proszę bardzo.
Jest!
Musi przestać się ruszać, bo nic nie widzę.
Już?
Zauważyłem też, że pański dziennik ma sporo zagiętych stron.
Trochę mnie to zaskoczyło.
To, że często wracam do jakichś fragmentów?
Nie, że nikt nie zasugerował panu czegoś takiego.
To zakładki.
No, wstążki, które mogą być zakładkami.
Dziękuję, Reynard.
Niech Kate przesunie lustro siedem centymetrów na południowy wschód.
-Dziękuję. -Chwileczkę!
Nie użyje ich pan?
Nie wolno odwlekać tego, co dobre.
Mówi się, że zagięcia to druga najgorsza rzecz.
Kto tak mówi?
Wszyscy.
W moich stronach.
To regionalizm.
Jeszcze trochę, Reynie.
Na przykład Izzy Paladonia. Jest u nas znana.
I to ona wymyśliła to powiedzenie?
Tak. Specjalizuje się w utrzymywaniu dzienników.
-Odnawia skórę cielęcą. -Doprawdy?
-Uczą się od niej ludzie z całego świata. -Czyżby?
-Tak. -W lewo.
Ma już całkiem sporo wyznawców.
Tak?
Mam!
Cała Izzy Paladonia.
Bez dwóch zdań.
Cóż, interesowanie się światem zawsze jest godne pochwały,
mimo że niemal wszyscy uważają to za coś absurdalnego.
Dzięki za zakładki. To miłe z twojej strony.
-Dziękuję. -Proszę.
-Do widzenia. -Miłego dnia.
Jestem pod wrażeniem.
Znam kogoś, kto zrobiłby to dwa razy szybciej.
-Wcale nie! -Dajcie mu się skupić.
Nie o to chodzi. Brak mi takiego talentu.
Nie potrafię odwzorować wykresu.
Możemy spróbować jeszcze raz.
-Nie! -Nie!
W porządku.
Jeszcze momencik. I gotowe.
-To jest… -Nic niewarte.
Daj mi to.
Trzeba to odczytywać przez lusterko!
-To jeleń? -Nie, but.
-Może wypadłem z formy. -Masz fotograficzną pamięć.
Skoro to nie jest oczywiste, to musi być ważne.
Na pewno coś ukrywa.
Coś musi tu być.
Kate i Constance kończy się czas.
Czeka mnie sporo testów.
Musimy dopilnować, byście je zdały.
Za wszelką cenę.
Sposób nie ma znaczenia.
Pomogę Constance z zajęciami z panem Oshiro.
A wy używajcie kodu Morse’a.
Gąbek, będziesz podpowiadał pukaniem.
Zwariowałeś?
Tak nie można.
Uda się. Znasz kod Morse’a najlepiej z nas.
No i wierzymy w ciebie.
Mów za siebie.
TRANSPORT MIEJSKI STONETOWN
NIKT NIE KIERUJE
KSIĘGARNIA
ZNIŻKA 30% NA PRODUKTY DOSTĘPNE W DUŻYCH ILOŚCIACH
WITAMY W CENTRUM STONETOWN
U DANIELA
NIE ZAPOMINAJ O SWOICH UCZUCIACH
Teraz jestem zaniepokojona.
Jak mogłaś tak ryzykować? Mogli cię przyłapać.
-Nigdy nie złapali. -Mnie się udało.
Bo mnie śledziłaś.
Czyli dałaś się śledzić.
Jak często to robisz?
Tak często, jak trzeba. Ale na pewno za rzadko.
-Znam ryzyko. -Chyba nie, biorąc pod uwagę misję.
Musimy poświęcać na nią całą naszą energię.
-Właśnie. -Czyli się zgadzamy.
Co do tego? Nie.
Mogłaś narazić całą operację. I po co?
Do czego mają doprowadzić te akcje?
Nie wiem. Zobaczymy.
Wiem, że działasz z dobrych pobudek, ale coś takiego…
Bądź racjonalna. Co to zmieni?
Co to daje poza tym, że czujesz, że coś robisz?
Jeden drobny czyn prowadzi do kolejnych, które kończą się wielką inicjatywą.
Albo i nie.
Ale dzięki temu, że coś robię, nadal nie zwariowałam.
Dzięki temu mogę jakoś funkcjonować. To właśnie mi to daje.
Tak, muszę to robić. I uwierz, potrzebujecie, bym to robiła.
WYPRZEDAŻ
Dlaczego się pocisz?
Ze wstydu, poczucia winy i strachu. Do wyboru, do koloru.
Co, jeśli mi się nie uda? Nie lubię zawodzić.
Nie zawiedziesz.
Czuję się przytłoczona.
Egzaminy, ćwiczenia. To dla mnie coś koszmarnego.
Ale ty jesteś w tym mistrzem.
Naprawdę.
Ale jeśli sprawy wymkną się spod kontroli,
odwrócę uwagę panny De La Torre granatem hukowo-błyskowym.
Oczywiście jej nie zabiję.
I wtedy wespniemy się po linie na górę.
Dobra, do dzieła.
W razie problemów przerywamy akcję. Czekaj na mój znak.
-Constance? -Nie zamierzam brać w tym udziału.
Co? Constance, zaczekaj!
Musisz!
Constance.
Zaczynajmy.
Opiszcie, jak złożyć tę strukturę 12 razy. Równo i z zamkniętymi oczami.
Zakładamy, że macie 15 sekund na jej przestudiowanie
i musicie obronić swoją taktykę bez ponownego oglądania całości.
Zaczynamy.
Mieszanka studencka. Suszony ananas dla energii.
-Migdały na dłuższe odcinki. -Dziękuję.
Mam coś do szamania.
Bligia i okoń. Miałam na studiach współlokatorkę z Jamajki.
Bligia jest nielegalna w większości kraju.
Dlaczego?
Zawiera hipoglicynę, która jest śmiertelnie niebezpieczna.
Wszystkie trucizny znikają, jeśli ryba jest poprawnie przyrządzona.
Bez obaw.
Niesamowite, że ludzie tak łatwo ryzykują zdrowiem swoim i innych.
-Nie ma się czego bać. -Skąd w ogóle je masz?
Oceniłaś dojrzałość przed zagotowaniem?
Nie musiałam. Nigdy bym nas nie naraziła.
Panie Benedykcie! Sprzęt gotowy?
Tak, wszystko poustawiane.
Co pan robi?
Jestem parą dodatkowych oczu!
Oczu, które wypatrzą to, czego szukamy.
Zasada Katsuty.
Obserwator, który zajrzy w serce wroga, wart jest oddziału zwiadowców.
Sprawdzało się to w feudalnej Japonii i sprawdza teraz.
-To lekkomyślne. -Odrobina ryzyka nie zaszkodzi.
Dziękuję za tę bezsensowną sugestię.
Nie wiemy, gdzie pana teraz szukają.
Schwytają pana, spętają, wrzucą do klatki, nakarmią słonymi krakersami,
podawanymi przez właz do pańskiej żelaznej celi.
Właz!
Wiem, że pewne ryzyko istnieje. Ale i tak się tam wybieram.
Milligan, prowadź. Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Dobrze leży.
UKRYTE ZDOLNOŚCI
Zanim zaczniemy, pragnę podziękować wam za wasze oddanie.
Jestem pod wrażeniem. Czuję się zaszczycona i wdzięczna.
Powodzenia.
Zaczynajcie.
Gąbek Washington!
Odłóż ołówek.
I przejdź do Poczekalni.
Trzeba się nawadniać.
Odwodnienie to główna przyczyna zgonów wśród trekkingowców.
Jeszcze trzy kilometry do szczytu.
Trzy kilometry? Świetnie.
Muszę się mu przyjrzeć,
a z pewnością dostrzegę jakąś słabą stronę.
Myślałem, że mamy obserwować prace budowlane.
To również, rzecz jasna. Nasza misja jest wielowektorowa.
Głównym celem są fakty.
-Mamy… -Stop!
To pokrzywa o charakterystycznych włoskach.
Powoduje swędzenie, podrażnienia, wysypkę i ból, który szybko nie mija.
O rety.
Chyba już ci kiedyś zaszkodziły?
Tak mi się wydaje.
Dziękuję, Milligan.
Świetnie się czujesz w terenie, prawda?
Tak mi się wydaje.
-Trzy kilometry? -Tak.
Poczekaj tutaj.
Ale na co?
Wydaje mi się, że po spotkaniu na mieście tutejsza aura uległa zmianie.
-Aura? -Atmosfera.
Energia eteryczna.
Nie będę pracować w miejscu, w którym reguły są niepotrzebnie surowe,
a atmosfera tak ciężka, że można siekierę zawiesić.
A ja nie pozwolę, by czyjaś prywata narażała misję.
Nie przestanę tego robić.
No to odejdź.
Dokończę pracę z kamuflażem i tak właśnie zrobię.
Uważaj sobie, co chcesz, ale dla mnie nie są to błahostki.
I jak poszło?
Pozamiatałam na teście. Oshiro uznał mnie za lepszą od siebie.
Był po prostu zaskoczony, bo wcześniej słabo ci szło.
Tym razem się przyłożyłam.
A gdzie Gąbek?
Dobra, powiem wprost. Plan mógł tak jakby nie wypalić.
Nie powinniśmy jeszcze panikować,
ale Gąbek został przyłapany i wysłany do Poczekalni.
Co?
To moja wina.
Raczej wina Kate.
Mogą mu zaraz wyczyścić pamięć.
Przewidziałam, że może do tego dojść,
więc opracowałam 23 plany ratunkowe na wypadek,
gdyby któreś z was zostało przyłapane, a Gąbek traci rękę tylko w dwóch.
Ty jesteś tu bystrzachą, więc możesz wybrać plan.
Ktoś traci rękę w dwóch z nich?
Nie ktoś, tylko Gąbek.
Doceniam twoje zaangażowanie, ale…
Wiem, parę planów wymaga dopracowania.
Czyli możemy już spisać Gąbka na straty?
Nie! Musimy mu pomóc.
Potrzebujemy takiego planu, w ramach którego nikt nic nie straci.
Dowiedzmy się od kogoś, co dzieje się w Poczekalni.
Biedny Gąbek.
Nie przeżyje takiego stresu.
Oboje też o tym myślicie.
-Nie mam już sił, by się martwić. -Robimy, co w naszej mocy.
Sytuacja Kryzysowa się nasila.
Słone równiny muszą poczekać.
Nie jest już bezpiecznie. Jakby nikt nie kierował tym krajem.
ZNIŻKA 30% NA PRODUKTY DOSTĘPNE W DUŻYCH ILOŚCIACH
WITAMY W CENTRUM STONETOWN
U DANIELA
Może i jest znana jako Numer Dwa, ale z pewnością jest numerem jeden
w rozgrywkach Sheffield’s Classic nieprzerwanie od dwóch lat.
To nie pomaga.
Ani trochę.
Dzięki temu zachowuję trzeźwy umysł, a wtedy jestem niepokonana.
Witam.
Pewnie się trochę naczekałeś? Zapraszam.
Śmiało.
Usiądź.
Niewiarygodne.
-Czyli… -Oszukiwałem.
Przepraszam. Wiem, że to złe i pewnie mi pan nie uwierzy,
ale proszę uwierzyć, że nie chciałem i to był ostatni raz.
Oszukiwałeś? Nie wiedziałem o tym.
W raporcie panny De La Torre czytam, że po prostu przeszkadzałeś.
Już jest raport?
Niepokoi mnie to, że czułeś potrzebę oszukiwania.
Opowiadaj.
O czym?
Są jakieś problemy z naszym programem? Nie dostrzegamy czegoś?
Możliwe, że problemem jest ogromna presja.
Chodzi mi o testy. Młode osoby mogą źle to znosić.
To wręcz straszne.
Nie sądzę, by mierzyły prawdziwą inteligencję.
I to w żaden sposób.
Nawet teraz troszczysz się o gorszych.
Cóż za altruizm.
Wiem, że to był kod Morse’a.
Bardzo przebiegłe.
Ale bądźmy szczerzy.
To nie było telegrafowanie.
Odbiorca był na sali.
Z kim współpracowałeś, Gąbku? Z Polly Mayfire?
Chwali się swoją wiedzą o kryptologii.
Ale chyba aż za bardzo. Czyli był to Piotr Fernsby.
Albo i nie, brak mu odwagi. Ale z kimś współpracować musiałeś.
Z kim?
No proszę.
Lojalność pod taką presją. To godne podziwu.
Ale trzeba myśleć o większym dobru. Nie wolno hamować postępu.
Może po prostu wrócisz do Poczekalni. W końcu byłeś tam bardzo krótko.
Krótko?
Jasne. Dosłownie chwilę.
Według dzieci prace przebiegają na wschód od zatoczki.
Zobaczmy.
I proszę bardzo. To jakaś łopatka.
Jest ogromna. Pełno sprzętu, silników i przewodów.
To turbiny hydroelektryczne.
Po co mu tyle mocy?
To słuszne pytanie, przyjacielu.
To o wiele więcej, niż trzeba do ukrytych przekazów.
Szykuje coś większego.
Trzeba obmyślić plan. Wracajmy.
O nie. Tym bardziej musimy zostać.
-Robi się późno. -Nie.
Jeszcze tu nie skończyliśmy.
Proszę. Jeszcze chwilę.
Wiem, że to nie wszystko.
Na pewno…
przy czymś go przyłapię.
Dobrze, poczekamy, aż go zauważymy.
Dziękuję, Milligan.
Mogłabyś mi pomóc?
Dziękuję.
NAFTA
FARBA
Gąbek!
Co się stało?
Twoja pamięć…
O nie.
Błagam, musisz mnie pamiętać!
To było coś okropnego, Reynie.
Pamiętasz moje imię.
Nie wykasowali ci pamięci.
Niestety pamiętam wszystko.
Myślałem, że panika oznacza ból brzucha i tiki.
Ale Poczekalnia?
To niesamowite, jakie myśli cię tam ogarniają.
Brzmi strasznie.
Wspaniała Wetherall i jej… Gąbek!
Tak się cieszę, że cię widzę!
Martwiliśmy się.
Kurtyna świecił ci po oczach?
Nakablowałeś na nas? Wyszpagaciłeś się?
Nie.
Przykro mi, że musiałeś przez to przejść sam.
Chyba jednak jestem twardy.
Przynajmniej wtedy, gdy chronię rzeczy i osoby mi bliskie.
Kate, aż boję się zapytać. Jak poszedł ci test?
Fatalnie.
Jutrzejszy ranking to potwierdzi.
Zaczyna być beznadziejnie.
I niebezpiecznie. Pamiętajmy też o tym.
Kurtyna mówił, że hamuję postęp. Niebawem uda mu się coś zrealizować.
A ja mam dobre wieści.
„Wtem donośny głos dobiegł z książęcych komnat.
»Szlachetny Waldemarze Fitzurse!«
Zdjąwszy nakrycie głowy,
przyszły kanclerz pośpieszył z rozkazami przyszłego suwerena”.
To był ciężki dzień, nieprawdaż?
Sprawa z turbinami to też ważne odkrycie.
Czuję się, jakbym polował na coś, co ciągle jest poza moim zasięgiem.
Wiesz co, Milligan?
Chyba moglibyśmy ci pomóc.
W odzyskaniu tego, co utraciłeś.
A raczej tego, co ci odebrano.
Czuję drzemiącą we mnie zagadkę,
która chce być rozwiązana, ale…
Czuję, że brakuje mi jakiegoś elementu.
Zagadkowa układanka z brakującym elementem jest jak…
Nie wymyślę dziś porównania. To był ciężki dzień.
Po prostu pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Zawsze.
To bardzo miłe.
To co? Wracamy do lektury?
Strona 130.
Dziękuję, Numer Dwa. Zobaczmy…
Mam!
„Następnego dnia rycerz wyruszył skoro świt,
szykując się do długiej podróży.
Zeszłego dnia nie forsował zbytnio konia, który był bardzo wypoczęty,
co pozwoliło na długą podróż bez zbyt wielu odpoczynków”.
Trochę mi to zajęło, ale rozszyfrowałam wszystko.
Wasze dźwięki mnie dekoncentrowały i nie mogłam się skupić.
-Nasze dźwięki? -Tak.
Pukanie Kate, żucie Gąbka, oddychanie Reyniego.
-Moje oddychanie? -Oddychasz jak spaślak.
Ale gdy zapadła cisza, w końcu to rozgryzłam.
-To szyfr Cezara. -Coś jak ROT13?
Szyfr przesuwający?
Każdą literę wymienia się na literę 13 pozycji po niej.
Poniekąd. Jeśli pierwsze słowo to ROT13,
to drugie to ROT14 i tak dalej.
Rotacyjny szyfr typu ROT.
Brawo.
Niesamowite, Constance.
Wystarczy, że przestaniesz tak oddychać.
Niezły z niego paranoik. Ale teraz chyba wszystko odczytam.
No to super!
Na pierwszej stronie jest mowa o różnych nakryciach głowy.
„Toczki kontra berety”. Dziwne.
A tamten but to schemat jego mózgu.
-Co jeszcze? -Chyba po prostu mówi sam do siebie.
„Pozostaje mi dźwigać wieczne brzemię wspaniałości”.
A potem omawia swoją dietę? Co to jest „agropaleo”?
Nudy. Jest tam coś przydatnego?
Tutaj jest zarys czegoś.
Mowa tu o wielkim planie, nieuchronnych zmianach
i czymś określanym jako Modyfikacja.
„Modyfikacja”? To na pewno nic dobrego.
A tutaj?
To chyba lista nazwisk.
„Francis Lin, Bertrand Kohl, Hildegard Billingsley”.
Rodzice musieli jej nienawidzić.
„Arthur Bloom”.
To ten inspektor z wykasowaną pamięcią.
To pewnie lista wrogów, których trzeba pozbawić pamięci.
To nie koniec.
„Rhonda Kazembe, Numer Dwa…
Nicholas Benedykt”.
Wcześnie się pan zerwał.
Dzień dobry.
Za dzieciaka to mój brat był rannym ptaszkiem.
Ale nie zauważał, że przy okazji budził także mnie.
Był pewny, że jeśli zaśpi, to przegapi jakieś ważne odkrycie.
Liczę, że pewne nawyki nie mijają.
Milligan! Widzę go.
Co robi?
Nie wiem, ale jest nieźle zbudowany.
Zbudowany?
Co za okaz zdrowia.
Zdrowia?
-Nieźle. -Pan też by mógł…
Poczekaj.
Uważaj sobie, kanciarzu.
Jestem z Gąbkiem prawie na samej górze. To dobrze.
Dobrze? Świetnie.
Constance jest na zielono!
O nie.
Nie wiem, co powiedzieć, Kate.
Nic nie mów. Przywykłam do zmiany miejsc.
Choć szkoda, że nie zajrzałam do Wieży.
Nie ma co się dołować. Kojarzycie takie powiedzenie?
„Dobry żołnierz”…
Reszty zapomniałam. Przypomnę sobie do następnej misji.
Jakakolwiek będzie.
Nie martwisz się czyszczeniem pamięci?
O tym nie pomyślałam.
Jeśli następnym razem…
nie poznam was…
to wspomnijcie mnie.
Co ty wyprawiasz?
-Chyba skręciłem kostkę. -Wstawaj!
Kontuzje łapią słabeusze. Nie bądź taki miękki!
Piłka na uwięzi to nasza wizytówka!
Wynoś się.
Nic ci nie będzie.
Wiadro! Chodź tutaj! Muszę na kimś potrenować.
-Miałam zgłosić się do… -Natychmiast!
-W sumie co mam do stracenia… -Odłóż ten szkaradny kubeł.
Gramy zgodnie z zasadami. Żadnych ulicznych pseudogierek.
Serwuj.
Tak jak myślałam – zero wyrafinowania. Ale masz potencjał.
-Becky, przynieś jej strój! -Co?
Dołączysz do mojej drużyny.
Właśnie mnie wywalają, więc nic z tego.
Nawet się nie pożegnała.
Popełniała błędy, ale myślałem, że będzie naszą tajną bronią.
Odczuwam wielki smutek.
Nie wiemy, czy bez niej damy radę.
„Dobry żołnierz nie ogląda się za siebie”.
Pamiętałam!
-Kate! -Kate!
Kate?
-Przepraszam. -Spoko.
Jak ci się to udało?
Martina tak bardzo chciała wziąć mnie do drużyny,
że ubłagała Kurtynę, by zmienił zdanie.
-Czyli zostajesz? -Tak.
Warunkowo.
Wypełnili sporo papierków i mam teraz czystą kartotekę.
No i zostałam młodszą zastępczynią kapitana.
-To pewnie wymysł Martiny. -A jak ona się tytułuje?
Niezrównana Cesarzowa, czempionka Ognistego Backhandu.
Żegluj przez morze, wypuść go.
Tak jak mówiłam. Działamy dalej.
-Constance, nic ci nie jest? -Żadne z was tego nie słyszy?
-Tylko nie znowu to. -Słyszę głos we własnej głowie.
Pojawia się i znika. I nie są to moje myśli.
Jakby dobiegał z innego pokoju,
a drzwi były zamknięte, przez co słabo go słyszę.
Chodźmy. Zajęcia z Oshiro startują o 15.
Ja ci wierzę, Constance.
Połączcie dziewięć kropek, używając czterech linii
bez odrywania długopisu od kartki i bez zostawienia ani jednej kropki.
Zaczynajcie.
Witajcie, moi mali myśliciele!
Dzień dobry, doktorze Kurtyno!
Oj dobry.
Zazwyczaj robię to bardziej formalnie, ale to nie mogło czekać.
Jak dobrze wam wiadomo, dążymy tu do doskonałości.
Niektórzy odpowiedzieli na to wezwanie szybciej, niż sądziłem, i zgoła nietypowo.
Oto nasi nowi Posłańcy.
Reynie Muldoon.
I Gąbek Washington.
Dziękuję, panie Oshiro.
Że co?
-Nie wierzę. -To nie żarty?
Starczy tego.
-Jakim cudem? -Moje gratulacje.
-Ukryte wejście? -Tak.
Droga wiedzie pod ziemią.
Do tego podwodna konstrukcja, która wytwarza ogromne ilości energii.
Oczywiście. Ale odkryłem to przejście mimo waszych sprzeciwów.
Nigdy ci tego nie zapomni.
To trop, którego szukałem.
Cóż, to z pewnością niespodzianka.
Co w takim razie robimy?
Bezpośrednia infiltracja jest obecnie zbyt ryzykowna.
Dzieci jakoś tego dokonały.
Wiem. Ale to bardzo niebezpieczne.
Nie wybaczyłbym sobie, gdyby spotkało je coś złego.
Czasami bardziej niebezpieczna jest bezczynność.
Wiem, jak mogą się tam dostać.
Wierzę w nich.
Wyślemy ich tam.
Napisy: Krzysiek Igielski